مقدمه: بر اساس چارچوب فراابعادی چندسطحی (HDML)، پیچیدگی یک بُعد تحلیلی کلیدی است که پایداری و پویایی پاسخ‌دهی ارتباطی قراردادی (AARR) را شکل می‌دهد. این مطالعه با هدف بررسی تعامل نظام‌مند پیچیدگی ساختاری و تکرار سنجش بر کارایی و صحت AARR طراحی شد.
روش‌: در یک طرح بین گروهی، ۶۰ شرکت‌کننده در دو گروه ۳۰ نفره قرار گرفتند. با کنترل تعامل محرک‌ها، فضای بالینی شبیه‌سازی شد. این شامل ۳۲ مرحله آموزش و آزمون با محرک‌های نمادین جدید (مانند ")))" و "!!!") و نشانگرهای بافتاری (OST, UNR, ALB) بود. پیچیدگی (پایین، بالا) به‌عنوان یک عامل بین گروهی دستکاری شد و عملکرد در دو نقطه سنجش متوالی (نوبت اول و نوبت دوم) اندازه‌گیری گردید. داده‌ها با استفاده از مدل‌های خطی تعمیم‌یافته آمیخته (GLMM) تحلیل شدند.
یافته‌ها: برای زمان پاسخ، یک اثر تعامل معنادار بین نقطه سنجش و پیچیدگی مشاهده شد (۰.۲۶۰ = β،۰.۰۱ > p). تحلیل شیب‌های ساده یک الگوی تقاطعی را نشان داد: در شرایط پیچیدگی پایین، زمان پاسخ از نوبت اول به نوبت دوم افزایش یافت (۳.۸۹ به ۴.۲۸ میلی‌ثانیه). در شرایط پیچیدگی بالا، زمان پاسخ کاهش یافت (۴.۱۲ به ۳.۴۹ میلی‌ثانیه). برای دقت، تنها اثر اصلی معنادار مربوط به نقطه سنجش بود (۱.۲۴۳- = β، OR = ۰.۲۸۸، ۰.۰۱ > p). اثر تعامل برای دقت معنادار نبود (۰.۲۹۱ = p).
نتیجه‌گیری: یافته‌ها نشان می‌دهند که پیچیدگی ساختاری شبکه، الگوی تغییر کارایی پردازش در طول زمان را به‌طور کیفی تعدیل می‌کند. این الگوی تقاطعی با مفروضات چارچوب HDML در مورد پیچیدگی همخوانی دارد.