جمعه 12 دی 1404
| English
دوره 27، شماره 3 - ( پاییز 1404 )
جلد 27 شماره 3 صفحات 0-0 |
برگشت به فهرست نسخه ها
Ethics code: IR.IEU.REC.1402.050
Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:
Ghadamgahi sani S N, Suri A. Comparative Efficacy of Transcranial Direct Current Stimulation and Forbrain on Auditory Attention in Children with ADHD. Advances in Cognitive Sciences 2025; 27 (3)
URL: http://icssjournal.ir/article-1-1793-fa.html
URL: http://icssjournal.ir/article-1-1793-fa.html
قدمگاهی ثانی سیده نینا، سوری احمد. مقایسه اثر بخشی روش تحریک الکتریکی فراجمجمه ای با جریان مستقیم و روش فوربرین بر توجه شنیداری در کودکان دارای اختلال بیش فعالی/نقص توجه 6-11 سال. تازه های علوم شناختی. 1404; 27 (3)
چکیده: (302 مشاهده)
مقدمه: پژوهش حاضر، مقایسه اثربخشی دو روش تحریک الکتریکی فراجمجمهای با جریان مستقیم (TDCS) و فوربرین بر توجه شنیداری در کودکان مبتلا به اختلال بیشفعالی/نقص توجه (ADHD) در بازه سنی ۶ تا ۱۱ سال انجام شد.
روش کار: این مطالعه به شیوه نیمهآزمایشی با طرح پیشآزمون-پسآزمون با گروه کنترل انجام شد. جامعه آماری شامل کلیه کودکان مبتلا به اختلال بیش فعالی – نقص توجه مراجعه کننده به مرکز درمانی توانش در سال ۱۴۰۱ بودند که با استفاده از روش نمونهگیری هدفمند ، تعداد ۶۰ نفر از میان افرادی که توسط متخصص روانپزشکی تشخیص بیش فعالی داشتهاند و با ابزار آزمون IVA-2 بهصورت تصادفی در سه گروه مساوی (تحریک الکتریکی فرا جمجمهای با جریان مستقیم ، فوربرین و کنترل) جای دهی شدند. گروههای آزمایشی طی ده جلسه ۲۰ دقیقهای تحت مداخله قرار گرفتند، در حالی که گروه کنترل مداخلهای دریافت نکرد.
یافتهها: نتایج حاصل از تحلیل کوواریانس نشان می دهد که هر دو روش درمانی در بهبود توجه شنیداری بهطور معناداری مؤثر بودند ، ولی تفاوت معناداری میان اثربخشی این دو روش مشاهده نشد. یافتهها بیانگر آن است که هر دو روش TDCS و فوربرین میتوانند به عنوان مداخلات غیرتهاجمی و ایمن برای بهبود توجه شنیداری در کودکان مبتلا به ADHD مورد استفاده قرار گیرند.
نتیجهگیری: روشهای تحریک الکتریکی فراجمجمهای با جریان مستقیم و تحریک فوربرین بر توجه شنیداری در کودکان دارای اختلال بیشفعالی/نقص توجه اثربخش است و در مراکز سلامت روان و محیطهای آموزشی و درمانی جهت تسریع درمان این کودکان و بالا بردن عملکرد آنها استفاده کنند. مطالعات تکمیلی جهت مقایسه این روش با دیگر روشها صورت گیرد.
کلیدواژگان: بیشفعالی، تحریک الکتریکی فراجمجمهای با جریان مستقیم، تحریک فوربرین، توجه شنیداری.
نویسنده مسئول: دکتر احمد سوری. دانشیار گروه روانشناسی، دانشگاه علوم انتظامی امین، تهران، ایران.
روش کار: این مطالعه به شیوه نیمهآزمایشی با طرح پیشآزمون-پسآزمون با گروه کنترل انجام شد. جامعه آماری شامل کلیه کودکان مبتلا به اختلال بیش فعالی – نقص توجه مراجعه کننده به مرکز درمانی توانش در سال ۱۴۰۱ بودند که با استفاده از روش نمونهگیری هدفمند ، تعداد ۶۰ نفر از میان افرادی که توسط متخصص روانپزشکی تشخیص بیش فعالی داشتهاند و با ابزار آزمون IVA-2 بهصورت تصادفی در سه گروه مساوی (تحریک الکتریکی فرا جمجمهای با جریان مستقیم ، فوربرین و کنترل) جای دهی شدند. گروههای آزمایشی طی ده جلسه ۲۰ دقیقهای تحت مداخله قرار گرفتند، در حالی که گروه کنترل مداخلهای دریافت نکرد.
یافتهها: نتایج حاصل از تحلیل کوواریانس نشان می دهد که هر دو روش درمانی در بهبود توجه شنیداری بهطور معناداری مؤثر بودند ، ولی تفاوت معناداری میان اثربخشی این دو روش مشاهده نشد. یافتهها بیانگر آن است که هر دو روش TDCS و فوربرین میتوانند به عنوان مداخلات غیرتهاجمی و ایمن برای بهبود توجه شنیداری در کودکان مبتلا به ADHD مورد استفاده قرار گیرند.
نتیجهگیری: روشهای تحریک الکتریکی فراجمجمهای با جریان مستقیم و تحریک فوربرین بر توجه شنیداری در کودکان دارای اختلال بیشفعالی/نقص توجه اثربخش است و در مراکز سلامت روان و محیطهای آموزشی و درمانی جهت تسریع درمان این کودکان و بالا بردن عملکرد آنها استفاده کنند. مطالعات تکمیلی جهت مقایسه این روش با دیگر روشها صورت گیرد.
کلیدواژگان: بیشفعالی، تحریک الکتریکی فراجمجمهای با جریان مستقیم، تحریک فوربرین، توجه شنیداری.
نویسنده مسئول: دکتر احمد سوری. دانشیار گروه روانشناسی، دانشگاه علوم انتظامی امین، تهران، ایران.
نوع مطالعه: پژوهشي اصیل |
موضوع مقاله:
روان شناسی شناختی
دریافت: 1404/2/21 | پذیرش: 1404/9/4 | انتشار: 1404/9/4
دریافت: 1404/2/21 | پذیرش: 1404/9/4 | انتشار: 1404/9/4
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |
