دوره 24، شماره 2 - ( تابستان 1401 )                   جلد 24 شماره 2 صفحات 12-1 | برگشت به فهرست نسخه ها

Ethics code: IR.GUMS.REC.1399.160


XML English Abstract Print


1- دانشجوی دکتری روان‌شناسی، دانشکده علوم تربیتی و روان‌شناسی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران
2- استاد گروه روان‌شناسی، دانشکده علوم تربیتی و روان‌شناسی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران
3- دانشیار گروه روان‌شناسی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه گیلان، گیلان، ایران
چکیده:   (1552 مشاهده)
مقدمه: اختلال نقص توجه/‌بیش­‌فعالی، یکی از نافذترین اختلالات عصبی تحولی می­‌باشد که با نقایصی در ابعاد شناختی_رفتاری همراه بوده و گاهی تا بزرگسالی ادامه دارد. امروزه به دلیل عوارض جانبی داروها، از درمان­‌های غیردارویی برای درمان این اختلال استقبال شده است. پژوهش حاضر درصدد بررسی اثربخشی درمان شناختی مبتنی بر ذهن­‌آگاهی بر کنترل بازداری و توجه انتخابی افراد بزرگسال مبتلا به اختلال بیش­‌فعالی/نقص توجه بود.
روش کار: پژوهش حاضر نیمه­آزمایشی با طرح پیش­‌آزمون و پس‌آزمون بود. جامعه آماری، کلیه افراد مبتلا به اختلال نقص توجه/بیش‌­فعالی شهر رشت بود. انتخاب نمونه (30 مرد، 15 نفر در هر گروه) به صورت هدفمند و در دسترس از طریق فراخوان اینترنتی بر اساس تشخیص اولیه روان­شناس، مصاحبه بالینی پژوهشگر و آزمون تشخیصی پژوهش انجام شد. مداخلات شناخت درمانی مبتنی بر ذهن­‌آگاهی شامل 8 جلسه ۹۰ دقیقه‌­ای، و تکالیف خانگی 45 دقیقه‌­ای و 3 روز در هفته انجام شد. پس از اتمام مداخله آموزشی (بهمن ماه 1399)، مرحله پس‌­آزمون اجرا و در نهایت مرحله پیگیری سه ماه پس از برگزاری پس‌­آزمون انجام شد. ابزارها شامل مقیاس غربال­گری نقص توجه بزرگسالان/بیش‌­فعالی Conners، ، و تست Go/No-Go بود. به منظور تجزیه و تحلیل داده‌ها، از تحلیل واریانس با اندازه‌های مکرر استفاده شد.
یافته‌­ها: نتایج نشان داد که درمان شناختی مبتنی بر ذهن‌­آگاهی بر بهبود کنترل بازداری و توجه انتخابی در مراحل پس‌آزمون و پیگیری مؤثر بوده است.
نتیجه‌­گیری: توصیه می­‌شود روش درمان شناختی مبتنی بر ذهن‌­آگاهی در کلینیک­‌ها و مراکز خدمات روان­‌شناسی به عنوان یک روش مداخله­‌ای موثر به کار گرفته شود.

 
متن کامل [PDF 879 kb]   (679 دریافت)    
نوع مطالعه: پژوهشي اصیل | موضوع مقاله: علوم اعصاب شناختی
دریافت: 1400/5/26 | پذیرش: 1401/3/9 | انتشار: 1401/5/20

بازنشر اطلاعات
Creative Commons License این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است.