Advances in Cognitive Sciences

fa رابطه ترومای دوران کودکی و دشواری در تنظیم هیجان‌های مثبت با افکار خودکشی: نقش میانجی ناامیدی شناختی و تحمل پریشانی The Relationship Between Childhood Trauma, Difficulties in Regulating Positive Emotions, and Suicidal Ideation: The Mediating Roles of Cognitive Hopelessness and Distress Tolerance روان شناسی شناختی پژوهشي اصیل Research چکیده مقدمه: افکار خودکشی یکی از مهم‌ترین چالش‌های حوزه سلامت روان است که تحت تأثیر تعامل عوامل رشدی، شناختی و هیجانی شکل می‌گیرد. تجارب آسیب‌زای دوران کودکی به‌عنوان یکی از عوامل خطر دوردست، می‌تواند آسیب‌پذیری فرد را نسبت به افکار خودکشی افزایش دهد؛ با این حال، سازوکارهای روان‌شناختی که این رابطه را تبیین می‌کنند، همچنان نیازمند بررسی بیشتر هستند. پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش میانجی ناامیدی شناختی و تحمل پریشانی در رابطه‌ی بین تجارب آسیب‌زای دوران کودکی و دشواری در تنظیم هیجان مثبت با افکار خودکشی انجام شد. روش کار: پژوهش حاضر در قالب یک طرح همبستگی از نوع مدل آزمایی معادلات ساختاری انجام شد. جامعه آماری این پژوهش شامل تمامی بزرگسال ۱۸ تا ۴۵ ساله مراجعه کننده به مراکز مشاوره و خدمات روان‌شناختی تحت نظارت سازمان بهزیستی شهر کرمانشاه در نیمه نخست سال 1403 بودکه با روش نمونه گیری هدفمند 370 نفر از بین آن ها انتخاب شد. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه‌های تجارب آسیب‌زای دوران کودکی(CTQ)، ناامیدی شناختی(BHS-7)، تحمل پریشانی(DTS)، دشواری در تنظیم هیجان مثبت(DERS-P)، پرسشنامه سلامت بیمار (PHQ-8) و افکار خودکشی(BSSI) جمع‌آوری شد. تحلیل داده‌ها با استفاده از مدل‌یابی معادلات ساختاری و آزمون بوت‌استرپ با 5000 بازنمونه‌گیری انجام شد. یافته‌ها: نتایج نشان داد تجارب آسیب‌زای دوران کودکی اثر مستقیم و معناداری بر افکار خودکشی دارد. همچنین، تجارب آسیب‌زای دوران کودکی و دشواری در تنظیم هیجان توانستند ناامیدی شناختی را به‌طور معناداری پیش‌بینی کنند و ناامیدی شناختی نیز اثر معناداری بر افکار خودکشی داشت؛ بنابراین، نقش میانجی ناامیدی شناختی تأیید شد. در مقابل، اگرچه تجارب آسیب‌زای دوران کودکی و دشواری در تنظیم هیجان با تحمل پریشانی رابطه معناداری داشتند، مسیر تحمل پریشانی به افکار خودکشی معنادار نبود و نقش میانجی آن تأیید نشد. مدل پیشنهادی از برازش مطلوبی برخوردار بود. نتیجه‌گیری: یافته‌های پژوهش حاضر نشان می‌دهد که بخشی از اثر تجارب آسیب‌زای دوران کودکی و دشواری در تنظیم هیجان بر افکار خودکشی از طریق سازوکار شناختی ناامیدی منتقل می‌شود. این نتایج بر اهمیت توجه به فرایندهای شناختی قابل تغییر، به‌ویژه کاهش باورهای ناامیدانه و اصلاح الگوهای شناختی ناکارآمد، در طراحی مداخلات پیشگیرانه و درمانی برای افراد در معرض خطر افکار خودکشی تأکید می‌کند.   Abstract Background: Suicidal ideation is a major mental health concern that emerges through the complex interplay of developmental, cognitive, and emotional factors. Childhood trauma, as a distal risk factor, may increase an individual’s vulnerability to suicidal ideation. However, the psychological mechanisms underlying this association remain insufficiently understood. The present study aimed to examine the mediating roles of cognitive hopelessness and distress tolerance in the relationships of childhood trauma and difficulties in regulating positive emotions with suicidal ideation. Methods: This correlational study used structural equation modeling to test the proposed model. The study population comprised adults aged 18–45 years who attended counseling and psychological service centers affiliated with the State Welfare Organization in Kermanshah, Iran, during the first half of 2024. A total of 370 participants were selected through purposive sampling. Data were collected using the Childhood Trauma Questionnaire (CTQ), the seven-item Beck Hopelessness Scale (BHS-7), the Distress Tolerance Scale (DTS), the Difficulties in Emotion Regulation Scale–Positive (DERS-P), the Patient Health Questionnaire-8 (PHQ-8), and the Beck Scale for Suicide Ideation (BSSI). The data were analyzed using structural equation modeling and bias-corrected bootstrapping with 5,000 resamples. Results: Childhood trauma had a significant direct effect on suicidal ideation. Furthermore, both childhood trauma and difficulties in regulating positive emotions significantly predicted cognitive hopelessness, which, in turn, significantly predicted suicidal ideation. These findings supported the mediating role of cognitive hopelessness. In contrast, although childhood trauma and difficulties in regulating positive emotions were significantly associated with distress tolerance, the path from distress tolerance to suicidal ideation was not statistically significant. Therefore, the mediating role of distress tolerance was not supported. The proposed model demonstrated an acceptable fit to the data. Conclusion: The findings indicate that the associations of childhood trauma and difficulties in regulating positive emotions with suicidal ideation are partly mediated by the cognitive mechanism of hopelessness. These results highlight the importance of addressing modifiable cognitive processes, particularly hopeless beliefs and maladaptive cognitive patterns, when developing preventive and therapeutic interventions for individuals at risk of suicidal ideation.   واژه‌های کلیدی: افکار خودکشی؛ ترومای دوران کودکی؛ ناامیدی شناختی؛ تحمل‌پذیری پریشانی؛ مدل‌یابی معادلات ساختاری suicidal ideation, childhood trauma, cognitive hopelessness, distress tolerance, difficulties in regulating positive emotions, structural equation modeling 0 0 http://icssjournal.ir/browse.php?a_code=A-10-651-2&slc_lang=fa&sid=1 Hadi Parhoon هادی پرهون h.parhoon@razi.ac.ir 3329924195 100319475328460020236 Yes Razi University دانشگاه رازی