دوره 27، شماره 4 - ( زمستان 1404 )
جلد 27 شماره 4 صفحات 102-89 |
برگشت به فهرست نسخه ها
Research code: 244
Ethics code: IR.MODARES.REC.1402.068
Clinical trials code: ---
1- کارشناس ارشد زبانشناسی، گروه زبانشناسی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران
2- دانشیار زبانشناسی، گروه زبانشناسی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران
3- کارشناس ارشد مدیریت کسبوکار، دانشکده مدیریت، اقتصاد و مهندسی پیشرفت، دانشگاه علم و صنعت ایران، تهران، ایران
2- دانشیار زبانشناسی، گروه زبانشناسی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران
3- کارشناس ارشد مدیریت کسبوکار، دانشکده مدیریت، اقتصاد و مهندسی پیشرفت، دانشگاه علم و صنعت ایران، تهران، ایران
چکیده: (784 مشاهده)
مقدمه: مطالعات متعدد نشان دادهاند که درک شرطیهای خلافواقع (مثلاً «اگر او زود بیدار شده بود، سنگک میگرفت») شامل فعالسازی دو معنای متمایز است: ۱) حدس (گرفتن سنگک) و ۲) حقایق پیشفرض (نگرفتن سنگک). مطالعه حاضر با هدف مقایسه زمان و ترتیب فعالسازی این دو معنا به هنگام درک شرطیهای خلافواقع مثبت و منفی در زبان فارسی طراحی شد.
روش کار: پایگاه داده شامل ۲۵۶ سناریوی کوتاه بود که در ۸ مجموعه ۳۲تایی سازماندهی شدند. در هر مجموعه نیمی از سناریوهای کوتاه شرطیهای خلافواقع مثبت و نیمی منفی بودند. با استفاده از پارادایم جهان دیداری و ردیابی چشم، فعالسازی هر دو معنا در حین پردازش بررسی شد. تحلیل دادههای احتمالات تثبیت از ۳۲ فارسیزبان بومی (۲۱ زن، ۱۱ مرد؛ میانگین سنی ۳۴/۲۲ سال) انجام پذیرفت.
یافتهها: نتایج نشان داد که به هنگام درک هر دو نوع شرطی خلافواقع، فارسیزبانان ابتدا حقایق پیشفرض را فعال و نگاه خود را بر روی آن تثبیت کرده و سپس به حدس نگاه کردند. دادههای ردیابی چشم، به طور معناداری مدت زمان تثبیت طولانیتر بر روی حقایق پیشفرض در مقایسه با حدس را در هر دو نوع شرطی آشکار کرد. مشاهدات درباره چگونگی تأثیر مشخصبودگی حقایق پیشفرض بر تثبیت نگاه در هر دو نوع جمله شرطی خلافواقع نشان داد که مشخصبودگی بیشتر حقایق پیشفرض در شرطیهای خلافواقع منفی باعث شد فارسیزبانان زودتر بر آنها تمرکز کنند، اگرچه مدت زمان تثبیت به طور معناداری متفاوت نبود.
نتیجهگیری: یافتهها با نظریه انگارههای ذهنی و سوگیری واقعیت در درک و پردازش شرطیهای خلاف واقع همسوست.
روش کار: پایگاه داده شامل ۲۵۶ سناریوی کوتاه بود که در ۸ مجموعه ۳۲تایی سازماندهی شدند. در هر مجموعه نیمی از سناریوهای کوتاه شرطیهای خلافواقع مثبت و نیمی منفی بودند. با استفاده از پارادایم جهان دیداری و ردیابی چشم، فعالسازی هر دو معنا در حین پردازش بررسی شد. تحلیل دادههای احتمالات تثبیت از ۳۲ فارسیزبان بومی (۲۱ زن، ۱۱ مرد؛ میانگین سنی ۳۴/۲۲ سال) انجام پذیرفت.
یافتهها: نتایج نشان داد که به هنگام درک هر دو نوع شرطی خلافواقع، فارسیزبانان ابتدا حقایق پیشفرض را فعال و نگاه خود را بر روی آن تثبیت کرده و سپس به حدس نگاه کردند. دادههای ردیابی چشم، به طور معناداری مدت زمان تثبیت طولانیتر بر روی حقایق پیشفرض در مقایسه با حدس را در هر دو نوع شرطی آشکار کرد. مشاهدات درباره چگونگی تأثیر مشخصبودگی حقایق پیشفرض بر تثبیت نگاه در هر دو نوع جمله شرطی خلافواقع نشان داد که مشخصبودگی بیشتر حقایق پیشفرض در شرطیهای خلافواقع منفی باعث شد فارسیزبانان زودتر بر آنها تمرکز کنند، اگرچه مدت زمان تثبیت به طور معناداری متفاوت نبود.
نتیجهگیری: یافتهها با نظریه انگارههای ذهنی و سوگیری واقعیت در درک و پردازش شرطیهای خلاف واقع همسوست.
واژههای کلیدی: شرطیهای خلافواقع، پارادایم جهان دیداری، نظریه انگارههای ذهنی، ردیابی چشم، زبان فارسی
نوع مطالعه: پژوهشي اصیل |
موضوع مقاله:
فلسفه ذهن و زبان شناسی شناختی
دریافت: 1404/6/15 | پذیرش: 1404/12/5 | انتشار: 1405/3/26
دریافت: 1404/6/15 | پذیرش: 1404/12/5 | انتشار: 1405/3/26
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |