دوره 27، شماره 3 - ( پاییز 1404 )
جلد 27 شماره 3 صفحات 15-1 |
برگشت به فهرست نسخه ها
1- مدلسازی شناختی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران
2- استاد گروه روانشناسی، دانشکده روانشناسی، دانشگاه خوارزمی، موسسه آموزش عالی علوم شناختی، تهران، ایران
3- دکتری روانشناسی بالینی، دانشگاه تهران، ایران
4- دکتری تخصصی علوم اعصاب شناختی، موسسه آموزش عالی علوم شناختی، تهران، ایران
5- استاد علوم کامپیوتر و ریاضی، گروه محاسبات دانشکده علوم کامپیوتر و ریاضی دانشگاه امپریال کالج لندن، لندن، انگلستان
2- استاد گروه روانشناسی، دانشکده روانشناسی، دانشگاه خوارزمی، موسسه آموزش عالی علوم شناختی، تهران، ایران
3- دکتری روانشناسی بالینی، دانشگاه تهران، ایران
4- دکتری تخصصی علوم اعصاب شناختی، موسسه آموزش عالی علوم شناختی، تهران، ایران
5- استاد علوم کامپیوتر و ریاضی، گروه محاسبات دانشکده علوم کامپیوتر و ریاضی دانشگاه امپریال کالج لندن، لندن، انگلستان
چکیده: (1830 مشاهده)
چکیده
مقدمه: افسردگی اساسی با اختلال در پردازش عاطفی و شناختی همراه است که منجر به سوگیری نسبت به احساسات منفی و دشواری در شناسایی احساسات مثبت میشود. درمان دلبستگی به خود یک رویکرد جامع رواندرمانی است که تمرکز اصلی آن بر کنترل افسردگیهای اساسی بزرگسالی از طریق بهبود دلبستگیهای ناایمن شکل گرفته در دوران کودکی افراد میباشد. این مطالعه به بررسی اثرات درمان دلبستگی به خود بر دینامیک شبکه پاداش مغز، به ویژه در مناطق مخطط شکمی و قشر پیشپیشانی در افراد مبتلا به افسردگی اساسی با استفاده از تصویربرداری مغزی و با رویکرد مدلسازی علّی پویا پرداخته است.
روش کار: در این مطالعه، ۲۰ بیمار مبتلا به افسردگی اساسی تحت درمان دلبستگی به خود قرار گرفتند. دادههای fMRI این افراد در سه مرحله: قبل از درمان، بلافاصله پس از درمان، و ۳ ماه بعد از اتمام درمان در حین انجام تکلیف پردازش عاطفی چهره (شادی، غم و ترس) جمعآوری شد. با استفاده از مدلسازی علّی پویا و تحلیل بیزی تجربی، تغییرات در اتصالات مؤثر شبکه پاداش مغز مورد بررسی قرار گرفت.
یافتهها: یافتهها نشان داد که پیش از درمان، پردازش عاطفی عمدتاً توسط هسته جداری انجام میشد. پس از درمان، اتصال بین هسته جداری و قشر پیشپیشانی افزایش یافت که نشاندهنده بهبود تنظیم پاسخهای عاطفی و تابآوری عاطفی است. این تغییرات بیانگر سازماندهی مجدد مدارهای عصبی پس از درمان بود.
نتیجهگیری: نتایج این مطالعه شواهد جدیدی در مورد نقش شبکه پاداش مغز در درمان افسردگی ارائه میدهد و میتواند به توسعه روشهای درمانی هدفمند و شخصیسازیشده برای افراد مبتلا به افسردگی اساسی کمک کند.
مقدمه: افسردگی اساسی با اختلال در پردازش عاطفی و شناختی همراه است که منجر به سوگیری نسبت به احساسات منفی و دشواری در شناسایی احساسات مثبت میشود. درمان دلبستگی به خود یک رویکرد جامع رواندرمانی است که تمرکز اصلی آن بر کنترل افسردگیهای اساسی بزرگسالی از طریق بهبود دلبستگیهای ناایمن شکل گرفته در دوران کودکی افراد میباشد. این مطالعه به بررسی اثرات درمان دلبستگی به خود بر دینامیک شبکه پاداش مغز، به ویژه در مناطق مخطط شکمی و قشر پیشپیشانی در افراد مبتلا به افسردگی اساسی با استفاده از تصویربرداری مغزی و با رویکرد مدلسازی علّی پویا پرداخته است.
روش کار: در این مطالعه، ۲۰ بیمار مبتلا به افسردگی اساسی تحت درمان دلبستگی به خود قرار گرفتند. دادههای fMRI این افراد در سه مرحله: قبل از درمان، بلافاصله پس از درمان، و ۳ ماه بعد از اتمام درمان در حین انجام تکلیف پردازش عاطفی چهره (شادی، غم و ترس) جمعآوری شد. با استفاده از مدلسازی علّی پویا و تحلیل بیزی تجربی، تغییرات در اتصالات مؤثر شبکه پاداش مغز مورد بررسی قرار گرفت.
یافتهها: یافتهها نشان داد که پیش از درمان، پردازش عاطفی عمدتاً توسط هسته جداری انجام میشد. پس از درمان، اتصال بین هسته جداری و قشر پیشپیشانی افزایش یافت که نشاندهنده بهبود تنظیم پاسخهای عاطفی و تابآوری عاطفی است. این تغییرات بیانگر سازماندهی مجدد مدارهای عصبی پس از درمان بود.
نتیجهگیری: نتایج این مطالعه شواهد جدیدی در مورد نقش شبکه پاداش مغز در درمان افسردگی ارائه میدهد و میتواند به توسعه روشهای درمانی هدفمند و شخصیسازیشده برای افراد مبتلا به افسردگی اساسی کمک کند.
واژههای کلیدی: اختلال افسردگی اساسی، درمان دلبستگی به خود، شبکه پاداش مغز، مدلسازی علّی پویا، تصویربرداری تشدید مغناطیسی عملکردی
نوع مطالعه: پژوهشي اصیل |
موضوع مقاله:
مدل سازی شناختی، پردازش سیگنال و تصویربرداری مغز
دریافت: 1403/10/22 | پذیرش: 1403/12/12 | انتشار: 1403/12/23
دریافت: 1403/10/22 | پذیرش: 1403/12/12 | انتشار: 1403/12/23
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |